پيمان شكن، دنيا پيمان ندارد

پيمان شكن ، عاشقي معوا ندارند

پيمان شكن عشق ما معنا ندارد

پيمان شكن ، زندگي  پيمان ندارد

پيمان شكن ، مي هم پيمان ندارد

آه از اين رسم زمانه

زير اين رسم بد شكستيم

تنها باش و تنها باش عاشق

چه خوشه آزادي از دنيا

اشك تو هم بيمان شكستي؟

تا آخر نبودي و شكستي

خسته ام

خسته از نگفته هايم

پيمان شكن تو را شكستند

پيمان شكن مرا شكستند

پيمان شكن...

بهزاد

دل آدمابه اندازه ی حرفشون بزرگ نیست،امااگه حرفشون ازدل باشه،

می تونه بزرگ ترین آدماروبسازه...

سر رای برگشتنت آینه می‌کارم                                             
گلدونای دلتنگو رو پلّه میزارم
لحظه‌های بی‌ قصه رو طاقت ندارم
چشم من به راه عشقه، رفتنت گناه عشقه
اون روی سیاه عشقه
ای ماه من، ماه من تو چاه عشقه
یادمه اون شب که رفتی‌ چشمو بستم، شیشه عمر جوونیمو شکستم
تا به تو پیغام دلجوئی فرستم
اسمتو با شیشه کندم روی دستم
درد اومد (ای درد ‌ای یاد یار)، داد اومد (ای درد ‌ای یاد یار)
درد اومد داد اومد
دلبر شیاد اومد
اما من دلبر نداشتم، غیر تو دلبر نداشتم
حال اول درد عشقه ‌ای ماه من
کاری با آخر نداشتم

زندگی آخرین ایستگاه تنهایی انسان

از زندگی چه داریم بجز

سختی زنده ماندن

عشق که همیشه تیرش به خطا رفت

و مرگ

با سختی دوستی نبود

با عشق معشوقی که بماند

و مرگ

آخر جاده هیچ کس نبود

همه ی زندگی به تنهایی سر شد

خواستیم ...

عاشق باشیم و به معشوق برسیم

و چه معشوقی؟

او چه راحت

به خواب دگری از ما گذشت

چه کسی میداند؟

که خود از که گذشتیم

خواستیم ...

خواستیم و نشد

شکایت از روزگار چه بسیار است

به کجا برویم؟

عمر کوتاه تر از آن است که به شکایت بگذرد

تنها باش

تنها باش

بهزاد

چرا باران؟

مگر بر آسمان چه می بینی؟

که با شدت به قلب خاک میکوبی

من از پایین کبودیها بر دل ابرها می بینم

تو از بالا چه بر قلب سیاه ما می بینی؟

چه می بینی؟

چه می بینی؟

خدا رفته از این قلب سیاه ما

چه می گریی؟

بر آن قلبی که می میرد

چه آسان بی صدا بی اشک می گرید

چه آسان ما شکستیم و نمی میریم

چه آسان ما شکستیم و ...

ببار

ببار باران

بشوی اشکهای خشک از روی ما

بپوشان غم از درون ما

تو هستی آخرین پناه ما

ببار بر سوگ اشکهای بی نشان ما زمینی ها

بهزاد

خدایا بازم شکرت

بخاطر همه چیزایی ک دادی..

بخاطر همه چیزایی ک ندادی

بخاطر تموم بغض ها

بخاطر همه دلتنگی ها

بخاطر همه چی  شکرت..

با من بمان ....خدا....با من که تنها تو نگهدار منی .خدای من به تو و

 محبت تو و به مهرت و هدایتت نیازی مبرم و عمیق دارم

صبر ....صبر....صبر را به من هدیه کن.

خدایا....بگذار دست یابم به هر لحظه که دلم با یاد نامت ارام گیرد.....

و تو را قسم

قسم به خداییت

به رحمانیتت

مگذار لحظه ای برای انی از یاد تو غافل شوم

خدایا مراقبم باش.مراقب این روح بی قرار و تنهام باش

میکنن به خیال داشتن عمر نوح

خدایا می خواهم آنگونه زنده ام نگاه داری که نشکند دلی از زنده بودنم

و آنگونه مرا بمیرانی که کسی به وجد نیاید از نبودنم

من گریزانم از این خسته ترین شکل حیات

و از این غربت تلخ

که به اجبار به پایم بستند

من سفر کردم

از خودم تا خدا

از دیگران تا خودم ، تا خدا

چشمانم حقایق زیادی رو دید

دستانم وقایع زیادی رو لمس کرد

روحم با دردهایی پخته شد و آروم گرفت

قلبم شور و غمها رو حس کرد و دلش گرفت

خدایا...

اگر آسمان هزار پاره شود

یا اگر خالی از ماه و ستاره شود

مهم نیست...

همین که تو در هوا جریان داری

و در شبنم ها می درخشی

و با عطر گلها منتشر می شوی کافیست...

ما چه گناهی داشتیم؟

که به اجبار زندگی از ما بود

و چه میدانست او

چه خوش است فقط یکبار

فقط یکبار ...

رسم او را بشکنیم

زندگی را به دنیا وا بگذاریم

تنها برای درس آخر

شوق پرواز از من بود

صدای کوه از من بود

و  چه میدانست او ؟

عشق شبها با من بود

و چه میدانست او

بی عشق هیچ نبود

بهزاد

دنیا کوچک تر از آن است،

که گم شده ای را در آن یافته باشی.

هیچ کس اینجا گم نمی شود!

 آدمها به همان خونسردی که آمده اند ،

چمدانشان را می بندند و ناپدید می شوند.

یکی در مه،

 یکی در غبار،

یکی در باران،

 یکی در باد،

 و بی رحم ترینشان در برف.

 آنچه بر جای می ماند،

 ردپایی است،

و خاطره ای که هر از گاهی،

 پس می زند مثل نسیم

پرده های اتاقت را . . .

 شاعر و فرشته ای با هم دوست شدند.

فرشته پری به شاعر داد و شاعر ، شعری به فرشته.

شاعر پر فرشته را لای دفتر شعرش گذاشت و شعرهایش بوی آسمان گرفت

و فرشته شعر شاعر را زمزمه کرد و دهانش مزه عشق گرفت.

خدا گفت : دیگر تمام شد.

دیگر زندگی برای هر دوتان دشوار می شود.

زیرا شاعری که بوی آسمان را بشنود، زمین برایش کوچک است

و فرشته ای که مزه عشق را بچشد، آسمان برایش تنگ

آدمها

همه غریبه در دنیا

ما ...

چه زود با غربت دوست شدیم

چه زود با هم دوست شدیم

چه زود از هم جدا شدیم

چه زود عاشق شدیم

چه زود روی عشق پا گذاشتیم

ما ...

غافل شدیم

از غربت خانه ی ما

از دوستیهای بزرگ

از شکستن

از گلهای تنها در دشت

از عمر کم این دیار

رسم دنیا این است

نه ...

رسم آدم این است

زندگی خواب بود

جامی تلخ که همه را وقت بیداری نوشیدم

زنده بودم اما ...

خواب من تعبیری نداشت

بهزاد

امشب

من تنهایم

در میان شب تاریک و بلند

من چه حسی دارم

گویی شب از من تنها به برون می تابد

من تاریکم

دیدن آن همه احساس در آن رود بزرگ

من عاشق دریا بودم

من می رفتم

به امید رهایی از رود

که به دریا برسم

راه دریا گم بود

آه ...

رود من در پی دریا نبود

راه تاریکی شب

راه مرداب سیاه

راه صیاد کبوترها بود

من دلگیرم

از عشق

عشق ...

بی آنکه بپرسد از من

آمد و رفت بی آنکه بپرسد از من

من دلگیرم

از خودم دلگیرم

که چرا؟

به راه قفس مرداب میرفتم

من نمی دانستم

چه کسی می داند؟

من چرا تاریکم

من چرا دلگیرم

بهزاد

دریاها میمیرند

شاید باور نکنند

آن روزی که امواج خروشانشان بر شنهای ساحل میخزد

روزی میرسد

که در قلب خود شنهای خشک ساحل را لمس کنند

رسم دنیا این است

بی تو باشم دنیا

بی تو باشم تا بروی از یادم

با تو من سنگ بودم

با تو جون سنگ بر بال کبوتر بودم

آه، بر بال کبوتر بودم

من خسته شدم

از رفتن ماهی در حوض

از بلبل تنهای قفس

از روزها خستگی از بیراهی

از خودم خسته شدم

پس چرا من نروم؟

وقتی از راه تو من میرفتم

بی وفایی دیدم

هجرت عشق به کوهها دیدم

گریه های دل تنها دیدم

کوچه هایی تاریک

پس چرا من نروم؟

راستی ...

راستی من به کجا میرفتم؟

کوره راهی تاریک

در دل بی هدفی

و به تاریکی شب بی رحمی

پس چرا من نروم؟

من می روم

می روم تنهایی

پس چرا اشک از دیده ی من جاریست؟

من که از یاد تو رفتم دنیا

پس چرا غمگینم؟

آه من غمگینم

من از اندوه دل ماهی ها

من از اندوه دل بلبلها

من بر آنکس که رود در دل آن تاریکی

من بر آن بال کبوتر که شکست غمگینم

آه من غمگینم

تا ابد غمگینم

بهزاد

                                                          آه قلب من....آه قلب من...

بمیری ای نگاه من توفقط اشک شدی به چشم من؟

                                                          آه چشم من...آه چشم من...

در زندگی زخم هایی هست

 که مثل خوره روح را آهسته در انزوا میخورد و میتراشد

 این دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد.

باز همم برای بودن می رویم

شاید گاهی برای بودن باید  رفت.

از همه... از دنیا....

اینجا دیگر مردم زیر درخت سنجد عاشق نمی شوند

اینجا عاشقان کسانی هستند 

که فریادشان را از پنجره های یک ساختمان

سیمانی رو به خیابان سر می دهند

اینجا عاشقان کسانی هستند که ریه هاشان

از نیکوتین و الکل انباشته شده

اینجا خورشید پشت ساختمان یک بانک قدیمی

غروب می کند....!

دو چیز را همیشه فراموش کن:

خوبی که به کسی می کنی

بدی که کسی به تو می کند


همیشه به یاد داشته باش:

اگر در مجلسی وارد شدی زبانت را نگه دار

اگر در سفره ای نشستی شکمت را نگه دار

اگر در خانه ای وارد شدی چشمانت را نگه دار

اگر در نماز ایستادی دلت را نگه دار


دنیا دو روز است:

یک روز با تو و یک روز علیه تو

روزی که با توست مغرور مشو

و روزی که علیه توست مایوس نشو

چرا که هر دو پایان پذیرند


آموختن را بکار ببند:

به چشمانت بیاموز که هر کسی ارزش نگاه ندارد

به دستانت بیاموز که هر گلی ارزش چیدن ندارد

به دلت بیاموز که هر عشقی ارزش پرورش ندارد


سه چیز را از هم جدا کن:

عشق، هوس و تقدیر

چون اولی مقدس است و دومی شیطانی

اولی تو را به پاکی می برد و دومی به پلیدی

در دنیا فقط 3 نفر هستند که بدون هیچ چشمداشت و منتی و فقط به خاطر خودت خواسته هایت را برطرف میکنند، پدر و مادرت و نفر سومی که خودت پیدایش میکنی، مواظب باش که از دستش ندهی و بدان که تو هم برای او نفر سوم خواهی بود چرا که در ترسیم تقدیرت نیز نقش خواهد داشت.

چشم و زبان، دو سلاح بزرگ در نزد تو هستند
چگونه از آنها استفاده میکنی؟ مانند تیری زهرآلود یا آفتابی جهانتاب، زندگی گیر یا زندگی بخش؟

بدان که قلبت کوچک است پس نمیتوانی تقسیمش کنی
هرگاه خواستی آنرا ببخشی با تمام وجودت ببخش که کوچکی اش جبران شود.

هیچگاه عشق را با محبت، دلسوزی، ترحم و دوست داشتن یکی ندان
چون همه اینها اجزاء کوچکتر عشق هستند نه خود عشق.

همیشه با خدا درد دل کن نه با خلق خدا و فقط به او توکل کن
آنگاه می بینی که چگونه قبل از اینکه خودت دست به کار شوی، کارها به خوبی پیش می روند.

از خدا خواستن عزت است
اگر برآورده شود رحمت است و اگر نشود حکمت است.

از خلق خدا خواستن خفت است
اگر برآورده شود منت است اگر نشود ذلت است.

هر چه می خواهی از خدا بخواه و در نظر داشته باش که برای او غیر ممکن وجود ندارد
و تمام غیر ممکن ها فقط برای کسانیست که
از ایمــان دل بریده اند و امیــد را به دل راه نمی دهند.

برام دعا کنید قبول شم
جی؟بعدا میگم
ممنون